Lieve Raymond,

Zoals je vast wel weet ben ik niet je grootste fan. Dat was ik overigens wel. Jij was ooit mijn inspiratie om te gaan darten na jouw eerste overwinning op Lakeside. Ik vond het prachtig. Daarbij heb je veel betekent voor de Nederlandse dartswereld en ik moet zeggen dat ik daar erg veel respect voor heb.

Maar, lieverd van me, de laatste jaren ontwikkelde je nogal wat nare trekjes. Altijd maar excuses verzinnen, rare uitspraken in de media en dan die ontzettend irritante overwinningshouding met je handen opzij en je hoofd naar achteren. Ik verwijs er altijd maar naar als de “Goddelijke Barney Shuffle”. Nee vriend Raymond, bij mij was je een beetje enorm van je voetstuk afgedonderd. Iets wat natuurlijk niets afdoet aan jouw prestaties, immers dit is slechts wat ik ervan vind.

Maar wat schertste mijn verbazing deze week op het WK in “Ally Pally”? Zag ik nu ineens een andere Raymond? Ik zag je Adrian Lewis complimenteren met zijn 9-darter in de eerste set, om hem vervolgens genadeloos te besluipen als een roofdier en toe te slaan op het juiste moment. In blessuretijd deed jij ouwe Jackpot aardig pijn. Daar heb ik van genoten beste Raymond. Ik heb ouderwets voor je staan juichen. Vervolgens zie ik je Stephen Bunting inpakken. Een geweldige pot die wederom ver in blessuretijd doch met ippon wordt gewonnen door jou, waarna je Stephen ook nog eens overlaad met respect en complimenten.

Even maakte mijn hart een sprongetje. Zou hij dan echt veranderd zijn? Iemand waar ik weer “fan” van kan zijn? Iemand waar ik 100% achter kan gaan staan en waarbij ik kan roepen dat ik ook bij “The Barney Army hoor??

Helaas was dit slechts een illusie. Bij winst ben je namelijk een toffe peer die superlatieven tekort komt om je tegenstanders de hemel in te prijzen. En dat is mooi Ray. Maar na het verlies werd al mijn euforie over “de nieuwe van Barneveld” keihard knock-out geslagen. Je had gedacht Taylor te kunnen verslaan. Voorwaar een mooi en nobel streven Raymond. Maar vond je het zelf echt realistisch? Begrijp me niet verkeerd, als je had gewonnen had ik op de bank staan springen, maar in cruciale potten kom je 9 van de 10 keer tekort tegen vriend Phil. Terneergeslagen stond je bij de camera`s. En wat er toen uitkwam deed mijn onderkaak op de grond smakken.

“Ik ben zo verschrikkelijk moe Arjan”. “Mensen weten niet wat ik er allemaal voor doe”. “Ik ben zo zelden thuis”. Dit was toch zeker een grapje Ray? Je gooit pijlen voor je beroep Raymond. Een potje per dag (in de laatste fase van het WK) en anders hooguit 1 in 2 dagen. Het mooiste beroep van de wereld omdat je een talent hebt meegekregen waar ik, en velen met mij, jaloers op zijn. Neem eens een voorbeeld aan je vriend Vincent van der Voort, die met een grimas van de rugpijn het Phil erg moeilijk maakte maar gewoon zei waar het op stond nadat hij de wedstrijd van z`n leven gooide en verloor: “de betere darter heeft gewonnen”. Dat moet jij toch ook kunnen Ray?
Dus je bent geen wereldkampioen, soit. Hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze mogen meemaken wat jij allemaal meemaakt? Sponsoren en prijzengelden maken mogelijk dat je de hele wereld mag zien. En overal waar je komt wordt je toegejuicht door duizenden mensen. Hoeveel mensen hebben er niet alles voor over om 1 keer op dat podium te mogen staan? Maar jij bent moe.
Ik heb maar een “gewone” baan. Ik moet elke dag van 9 tot 5 werken. Tegen een salaris waar jij je waarschijnlijk niet eens voor omdraait. Was je nooit moe toen je postbode was dan? En dagelijks alle post moest rondbrengen door weer en wind? Ik ben ook wel eens moe Ray, maar ja, dat hoort toch bij het leven? Je kunt dat ook zien als een beloning na een dag hard werken. Het gevoel dat je iets hebt bijgedragen. En dat doe jij nog steeds iedere keer als je op het podium staat. Ik vind het alleen zo jammer dat je het zelf niet zo ziet.

En nou moet je ook nog, helemaal naar Australië. Je hebt het er maar zwaar mee. Ik zou ook graag eens naar Australië gaan. Beetje duur voor een doorsnee Jan Jansen. Gelukkig duurt de vlucht zo`n 2x 12 uur (als je een tussenstop hebt). Kun je toch mooi minimaal 20 uur slapen onderweg Ray. Pilletje erin, slaapkapje op, en welterusten. Wat zal jij uitgerust aankomen.

 

Liefs,
Hugo